Dromen van een leven zonder social media

Social media.
 
Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Vroeger was het zo’n 25% haat en 75% liefde, inmiddels is het omgedraaid. Met name sinds je op Instagram en Facebook moet betalen om iets of iemand te bereiken. Betaal je niet, dan vinden ze je niet leuk en doe je niet meer mee. Inmiddels beschouw ik deze kanalen dan ook meer als een moetje dan als iets waar ik plezier aan beleef. Twijfels aan de echtheid van Instagram? Check dan deze docu even, ik garandeer je dat je twijfels als sneeuw voor de zon verdwijnen.
 
Maar wat mij het meest stoort aan social media tegenwoordig is dat je nauwelijks meer een berichtje kunt plaatsen zonder dat mensen er een oordeel over hebben.
 
Zet je een succesverhaal op je timeline dan ben je een opschepper
Zet je een eerlijk verhaal op je timeline dan ben je kritisch
Zet je een droevig verhaal op je timeline dan wil je aandacht
Zet je een blij verhaal op je timeline dan lijkt het alsof je alleen maar leuke dingen doet
Zet je een selfie op je timeline dan ben je vol van jezelf
 
Ik heb ze allemaal voorbij zien komen de afgelopen jaren, de oordelen die mensen over je hebben als je iets op social media zet. Of op je blog. Vaak niet rechtstreeks want dat is natuurlijk wel heel gevaarlijk, maar ik ben de afgelopen jaren door behoorlijk wat mensen veroordeeld tot aandachttrekker, zielenpoot, arrogant, negatief en iemand met een makkelijk leven. Dit is slechts een greep uit de termen die ik via via naar mijn hoofd geslingerd heb gekregen.
 
Gelukkig weet ik dat social media maar een fractie van de waarheid bevat. En dat het slechts een momentopname uit mijn leven betreft. Een moment waarvoor ik heel bewust kies om dat met mijn volgers te delen. Of juist niet.
 
Zo zei iemand enkele maanden geleden tegen mij ‘goh ik wist helemaal niet dat je een nieuwe vriend had, ik dacht dat je gewoon nog single was’ … Ik woonde op dat moment al maanden samen, maar had dat tot aan toen niet gedeeld. Afgezien van het feit dat mijn (inmiddels niet meer zo nieuwe) vriend er niet op zit te wachten om elke dag in selfie-modus op mijn socials te verschijnen, merk ik dat ik er steeds vaker voor kies om mijn leven niet meer online te delen.
 
Probleempje: social media is mijn werk. Of althans, een wezenlijk deel ervan. En dat deel maakt het me onmogelijk om te doen wat ik soms heel graag zou doen: alle apps van mijn telefoon verwijderen, mijn laptop in het kanaal smijten en met een boekje op de bank gaan zitten lezen. Om de rest van mijn leven alleen maar te lezen. En te wandelen. En te slapen. En fijne stukjes te schrijven.
 
Soms droom ik van een leven waarin ik geen social media meer heb. Waarin ik weer terug ga de anonimiteit in, waarin ik niet te maken krijg met oordelen die anderen over je hebben zonder de hele waarheid te kennen.
 
Mocht er iemand de gouden tip hebben over hoe ik van social media kan verdwijnen en toch mijn business up and running kan houden, dan hoor ik hem graag van je. De winnende tip krijgt een publieke shoutout. Op al mijn social media’s, uiteraard!
 
PS Benieuwd hoe je op social media nog mensen kunt bereiken zonder ervoor te betalen? Overweeg dan eens een Pinterest workshop of training. De 25% van mijn liefde voor social media is tegenwoordig daar te vinden. Je leest er in dit artikel meer over. See you there maar voor nu droom ik nog even lekker verder …